ไร้สาระกับพีคุง ~จขบ.เป็นผู้หญิงนะเฟ้ยยย~

วันแม่ปีที่แล้วทำอะไรผมก็จำไม่ได้

ของปีของปีที่แล้วผมก็จำไม่ได้

ไม่ว่าปีไหนผมก็จำไม่ได้

ผมไม่ค่อยมีความทรงจำ

วันเวลาผาสุขกับครอบครัวสักเท่าไร

ผมจำได้แต่ภาพความเลวร้ายที่พ่อแม่ทะเลาะกัน

ความผิดใครผมไม่รู้

ผมชอบคิดว่าไม่เกิดมาน่าจะดีกว่า

มีชีวิตอยู่ทำให้คนรอบข้างเดือดร้อน

แม่ของผมคิดยังไง

ผมรักแม่ไหม

แม่รักผมไหม

อันนี้ผมไม่รู้

และผมก็ไม่อยากรู้ด้วย

ยายผมชอบพูดว่า

จะไปไหนให้บอก

รีบไปรีบกลับ

ยายเป็นห่วงตาเป็นห่วง

ผมอึดอัด โดนถามว่าจะไปไหนทุกครั้งที่จะออกจากบ้าน

ผมออกจากบ้านทุกวันอาทิตย์

ตัวยายก็ถามผมทุกอาทิตย์ ซ้ำๆแบบนี้

และคำว่าเป็นห่วงซ้ำไปซ้ำมา

จนผมรู้สึกว่าคำพูดนี้ ยิ่งพูดยิ่งไร้ค่า

ทุกวันนี้ผมเงียบใส่ตากับยาย

ผมเฉยชากับคำว่าเป็นห่วง

คำที่มีแต่คำพูด

ผิดกันที่แม่ของผมไม่พูดว่าเป็นห่วง

วันที่ผมไปประชุมแล้วกับดึก

แม่โทรตามแล้วก็บ่นยกใหญ่

ในคำบ่นของแม่ก็บอกว่าให้ขึ้นรถตรงไหนตรงไหน

จะถึงบ้านเร็ว

ผมพูดแต่ อืมๆ อย่างเดียว

แม่ชอบบ่นเรื่องขยะตรงข้างๆที่วางไมโครเวฟ

เพราะผมกับพี่ชอบกินอะไรกันก็กองเศษขยะ

ทิ้งไว้ตรงนั้น 

แม่ชอบบ่นที่ผมใช่เงินอย่างกับเททิ้งน้ำ

แม่ชอบบ่นเรื่องที่ผมปล่อยห้องรกเหมือนรังหนู

และอีกหลายๆเรื่องที่แม่ชอบบ่น

แต่แม่ไม่เคยห้ามไม่ให้ผมทำในสิ่งที่ผมชอบ

ถึงแม่จะเคยบ่นเรื่องผมซื้อการ์ตูนทีเกือบพัน

แต่แม่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้ดู

แม่รู้ว่าการไปงานการ์ตูนเป็นเรื่องไม่ใช่เรื่อง

แต่แม่ก็ไม่ห้ามที่จะให้ผมไป

การแต่งคอสเพลย์ทำให้ผมดูเหมือนตัวประลาด

แต่แม่ก็ไม่เคยห้ามไม่ให้แต่ง

แม่ไม่ชิบให้ผมนั่งหน้าคอมนานๆ

แต่แม่ก็ไม่เคยห้ามไม่ให้เล่นคอม

เมื่อตอนเด็กผมอาจจะคิดว่าตัวเองรักแม่มาก

และแม่ก็รักผมมาก

ความคิดตอนนั้นมันก็แค่การปลูกฝั่งของโรงเรียน

ทุกวันนี้ผมไม่รู้ว่าตัวเองรักแม่แค่ไหน

และแม่รักเราไหม

เพราไม่มีใครเอ่ยปากว่ารักออกมา

ผมไม่เคยบอกว่ารักแม่

และผมก็จะไม่ได้ว่าแม่เคยบอกว่ารักผมรึเปล่า

ผมแค่ใช่ชีวิตต่อมาเรื่อยๆ

ชีวิตที่อยากจะสับให้เป็นชิ้นๆ

ชีวิตที่คิดว่ารังเกียจที่สุด

ใช้ชีวิตนั้นไปเรื่อยๆ

และเรื่อยๆ

เพราะมันเป็น..

ชีวิตที่คนอื่นให้มา

เราไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตตัวเอง

เราจึงต้องใช้ชีวิตต่อไป

ต่อไป

และต่อไป

...............................................

ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ชอบใครบางคนในบ้าน

อยากจะหยิบมีดขึ้นมาสับให้แหลก

ความคิดนี้ไปมีทางหมดไป

แต่ตราบใดที่ยังมีแม่อยู่ผมจะไม่ฆ่าใครทั้งนั้น

ปล.เอนทรี่นี้เครียดแปลกๆ

ปล.2ใครอ่านไม่เข้าใจก็จงไม่เข้าใจต่อไปเพราะผมเองพิมพ์อะไรไปก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ปล.3วันแม่ปีนี้คุณอัพบล็อกแล้วรึยัง

 ...................................................................

อยากเปลี่ยนสีผม แบบนี้

วันงานเฟสตอนแรกเล็งจะคอสคามิซามะ

ชุดที่เป็นเชิ้ตสีดำหมวกดำๆมีหมีตัวเล็กอยู่บนหมวก

แต่เนื่องจากขี้เกียจไปซื้อผ้าทำหมวก(ที่บ้านมีแต่ผ้าสีขาว)

ก็เลยเปลี่ยนเป็นจะคอสริวทาโร่วง  plastic tree 

แต่ที่จะคอสเป็นชุดนี้

ขอบคุณ http://ichi-ju.deviantart.com/art/Plastic-Tree-Ryuutarou-II-128025761

แต่ก็ไม่แน่ถ้าอากาศร้อนอบอ้าวจัดๆก็ไม่คอส

แปะภาพสยองขวัญก่อนจาก

รึคอสชุดนี้ดี

ชุดนี้ใช่เวลาทำไม่ถึง 5 นาที

เพราะเอาผ้ามาพันๆตัว

ก็ออกมาเป็นชุดเทวดาสมใจอยาก