ไร้สาระกับพีคุง ~จขบ.เป็นผู้หญิงนะเฟ้ยยย~

 

เรื่อง..จากผู้ชายที่จากไปแล้ว

จริงๆเจ๊มินท์จะมาเขียนเอง ผมก็บอก ไอดี+พาสไปเรียบร้อย

มันป็นเรื่องจากปากของผู้ชายคนหนึ่ง

ที่เล่าให้พวกผมฟังหลายครั้งหลายรอบ

พวกผมตั้งใจจะช่วยกันเรียบเรียง  ซึ่งมองตามความจริงแล้ว

กว่า 80% ผมเป็นคนเรียบเรียงเรื่องเอง

คนอื่นๆก็ช่วยๆกันนึกว่า ผู้ชายที่จากไปเค้าเล่าอะไรให้ฟังบ้าง

 

ไม่พูดมากล่ะ เริ่มเลยดีกว่า

 

..................................................................

จากผู้ชายที่จากไป

 

ชายคนนั้นเขามาอยู่เมืองไทยตอนอายุ 6 ขวบ

มาพร้อมกับพี่ชายฝาแฝด

เขามาจาก ประเทศจีน

 

ตั้งแต่เขาจำความได้ เขาไม่เคยได่พอพ่อกับแม่เลย

เขารู้เพียงว่า  เขาเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้หน้าโบสถ์

ช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนเด็กกำพร้าที่โบถส์ เขามีความสุข

เขาและพี่ชายไม่เคย เรียกร้องหา มนุษย์ที่ขึ้นชื่อว่า พ่อและแม่

ในช่วงเวลาที่เขาอายุ 5 - 6 เข้าและพี่ชายก็ถูกคนๆหนึ่ง

ที่เป็นคนไทยเชื้อสายจีนอุปการะไว้  และเขากับพี่ชายก็มาเป็นคนไทย

 

เขาโตขึ้นเป็นคนฉลาดหน้าตาดี

แต่เขาหน้าสวยเหมือนผู้หญิง + นิสัยบ้าๆบอๆ

เขาเลยไว้ผมยาวทำผมสีแดง แต่งหน้าทาปากเพื่อให้เหมือนผู้หญิงที่สุด

เพราะเหตุนี้เขาเลยไม่มีแฟนสักที

ในขนาดที่พี่ขายของเขาก็กำลังคบหากับผู้หญิงที่เป็นเพื่อนของน้องชาย

 

เขาต้องไปทำงานวันแรกที่บริษัทของพ่อบุญธรรม

เขาถูกต่อว่าลับหลัง  ทั้งที่คนพวกนั้นเวลาประธานเอาเขาไปแนะนำ

คนพวกนั้นก็ยังพูดจาดีๆกับเขาอยู่เลย 

เขาได้ยินคนซุบซิบถึงตัวเขาว่าเป็นเด็กเส้น

ไม่มีประสบการณ์แต่ดันได้นั่งแท่นผู้บริหารแล้ว

เขาเสียใจ   เขาตั้งใจเรี่ยนเพื่อพ่อบุญธรรม

และคิดว่าจะต้องเข้ากับทุกๆคนที่บริษัทให้ได้

ทั้งๆที่ตั้งใจมากขนาดนั้นแท้ๆ

........................จบตอน.............................

เรียบเรียง - พี,เจ๊มินท์,มิกกี้,พี่นา,พี่ชิน,พี่ริน

ขอบคุณ พี่นามากๆสำหรับการอนุญาตเผยแผล่ลงบล็อกแบบนี้

พี่นาเป็นพี่ชายที่เพอร์เฟคมา ทั้งที่หน้าก็เหมือนกัน

ผมยังรู้สึกว่าพี่นาหล่อกว่าตั้งเยอะ

ขอบคุณ เจ๊มิ้นท์กับพี่ชิน 2 สามีภรรยาที่ชอบโบ้ยงานมาให้อยู่เรื่อย

และขอบคุณผู้ชายที่จากไป...ตาบ้าโอ

..........................................................

 

 

 

ที่ผมเอามาลงนี้ก็เพราะใกล้จะครบรอบ 1 ปีแล้วที่

ที่รักของผมคนนี้มันจากไป....

 

แล้วก็ยังมีต่อนะครับ ..... แต่ยังไม่อยากลงหมดเพราะมันเยอะ

 

แล้วก็คงไม่ได้ลงติดต่อกันด้วย

เดี๋ยวจะกลายเป็นบล็อกหดหู่ไป