ไร้สาระกับพีคุง ~จขบ.เป็นผู้หญิงนะเฟ้ยยย~

ตอบถูกกันด้วย อาโตเบะ ครับผม

เก๊กจริงอีตาคนนี้

..............................................

มาว่ากันด้วยฟิคไม่ตั้งใจ

เรื่องมันมีอยู่ว่าผมคุยเรื่องจตุรเทพกับเพื่อน

แล้วในขณะที่นั่งคุยกันอยู่คุณเพื่อนก็เขียนอะไรไม่รู้อยู่ด้วย

ในขณะที่ฝูงเพื่อนกับผมนั่งแซวนังจตุรเทพทั้งสี่คนกันอย่างเมามัน

เจ๊มินท์เพื่อนเลิฟ ก็ยื่นสิ่งที่เขียนให้ผม

~มีข้อความประมาณนี้~

โป ต้องการเข้าแข่งขันการคัดเลือกจอมเวทย์

เพื่อได้รับสิทธ์ในการเป็นศาสตราจารย์ใหญ่ของโลกเวทย์

ต่อจากศาตราจารย์คนเก่าที่กำลังจะปลดเกษียณ

แต่การแข็งขันจำเป็นจะต้องมีลูกศิษย์เข้าร่วมอีก 4 คน

แต่เพราะโปยังเป็นเพียงเด็กอายุไม่กี่ร้อยปีแถมยังเรียนอยู่เพียงขั้น4

จะไปหาลูกศิษย์มาจากไหน  โปจึงไปให้อาจารย์ที่เคยฝึกให้ตัวเองช่วย

" ข้าเชื่อในพลังของเจ้า " คำพูดของอาจารย์

ที่โปรู้สึกได้ว่าไม่เห็นจะช่วยอะไรเลย

ในขณะที่โปนังอ่านตำราเวทย์ขั้นสูงอยู่

อยู่ดีๆตรงหน้าก็ปรากฏชาย 4 คนนอนหลับใหลในท่าต่างๆ

~ ก็ประมาณนี้แหละครับ ~

เจ๊บอกว่าแต่งฟิคหน่อย

ในใจคิด "หน้าที่ตูเหรอเนี่ย"

ถามไป "ทำไมเจ๊ไม่แต่งเองล่ะ เปยเรื่องมาซะขนาดนี้"

เจ๊พูด "เค้าขี้เกียจ"

ในใจคิด"เนี่ยนะเหตุผมที่โยนมันมาให้ตู"

ตอบไป "ไม่ใช่หน้าที่เค้าสักหน่อย"

เจ๊พูด "แต่สี่คนนี้คือจตุรเทพของโคจังน้า~" ( โคคือชื่อที่เจ๊แกเรียกผมนะครับ)

ในใจคิด "อยากแต่งโว้ยยยยย"

ตอบไป "ไม่ได้หรอกเค้างานเยอะ"

เจ๊พูด "โคจัง อย่ามาสตอเบอร์รี่" เจ๊เริ่มเสียงแข้ง "ดูหน้าก็รู้แล้วว่าอยากแต่ง"

ตอนนั้นผมเถียงอะไรไม่ได้เลย เอ้ยยยยย เจ๊อ่านใจผมอออกได้ไงเนี่ย

ที่จริงแล้วเจ๊เองเค้าก็อยากแต่งแต่เจ๊ต้องเรียนด้วย

เลี้ยงลูกด้วย ผมก็เลยไม่เถียงแล้ว

ตอนนั้นก็คือ แต่งก็ได้ ไม่สนุกอย่าว่ากันนะ

สรุป ตอนนี้ก็มีงานเพิ่มมาอีกชิ้น  

จะบอกว่าผมงานเยอะมันก็ออกจะสตอเบอร์แหลเกินไป

งานก็ไม่ได้ยุ่งขนาดไม่มีเวลาเขียน

แต่เวลาจับดินสอทำท่าจะเขียน

แต่ดันเหลือบไปเห็นหนังสือการ์ตูนนี่

เป็นอันต้องหยิบมันขึ้นมาอ่านจนลืมเวลาทุกที

ตอนนี้ส่งงานของอาจารย์มิเนะทุกเล่มลงลังไปเรียบร้อย

จะได้ไม่ต้องเหลือบไปเห็นอีก

เฮ้อ.......วันนี้อัพซะยาว

เจอกันเอนทรี่หน้านะครับ