ไร้สาระกับพีคุง ~จขบ.เป็นผู้หญิงนะเฟ้ยยย~

                      ไดอารี่ของผมตอนนี้ก็มาถึงตอนที่4แล้ว

เสนอตอน(ทำเสียงแบบโดเรม่อน) รักแบบถอนตัวไม่ขึ้น (ไม่มีโดเรม่อนเอาอัลแทนไปก่อน)

 

ตอนแรกตั้งใจจะอัพควันหลง เมษาน่าโง่ สักหน่อย

แต่คนที่โดนหลอกมันเป็นผมเอง เพราะงั้นไม่อัพหรอก

 

เข้าเรื่องไดอารี่เหอะ ชื่อตอนคราวนี้มาแบบเรื่องรักๆใคร่ๆ

ซึ่งไม่เหมาะกับผมเป็นอย่างยิ่ง 

 

แต่ผมเองก็มีความรักแบบถอนเหมือนคนอื่นๆด้วย

แต่ที่ผมรักมันไม่ใช่คนที่สามารถคว้ามาได้ 

 

สิ่งแรกนั้นคือ การ์ตูนญี่ปุ่น

มังงะคืออะไรที่ผมตกหลุมรักแล้วไม่สามารถเอาตัวเอง

ออกมาจากความรักนั้นได้  ถ้านับดูปีตั้งแต่ผมเริ่มอ่านการ์ตูน

มันชั่งน้อยนิดนัก

 

แต่จนถึงทุกวันนี้ผมกลับจำไม่ค่อยจะได้ว่าทำไมถึงรัก มังงะ

การรักมังงะมันลามปามและขยายผมจนรัก อนิเม เพิ่มมาอีกอย่าง

และลามปามจนผมรัก laruku เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

 

ไม่ว่าจะเป็น มังงะ (หนังสือการ์ตูน)

อนิเมชั่น (การ์ตูนที่ดิ้นได้)

และlaruku (วงดนตรีเจร็อควงหนึ่ง)

 

ชีวิตบนเส้นทางสายโอตาคุของผมไม่รู้ว่า

มันจะเดินไปอีกนานและยาวไกลแค่ไหน

 

ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าผมมีความสุข ที่ได้พบกับรักแท้

ถึงมันจะทำให้ผมดูบ้าบอ ในสายตาของคนธรรมดา

 

สุดท้ายอยากจะบอกว่า "ไปจ่ายตลาดกันมั้ยครับ"